Kelimeler anlamını yitirdi, umutlar raf ömrünü tamamladı. İnsan, insana uzak ve en çok da kendi kalbine yabancı. Zamanın gürültüsünde kaybolan seslerimiz var. Kirli bir hızın ortasında unuttuk kim olduğumuzu. Sesimiz yankı bulmadan boğuldu ekranların suskunluğunda. Göz göze gelme yen yüzler çoğaldı, kalpten kalbe kurulan köprüler çöktü. Biz birbirine yabancılaşmış, içi ağrılı, düşleri eksik bir insanlık olduk. Bu kitap, hızla tükenen bir çağda yavaşlamaya, içe dönmeye ve insan kalmaya dair bir yolculuktur. Her satırı, kendi içine dönmeye cesareti olanlar için bir aynadır. Her cümlesi, unutulan değerleri omzuna alan bir vicdan çağrısıdır. Olcay Kasımoğlu’nun kaleminden süzülen her deneme; bir iç hesaplaşmanın, bir vicdan muhasebesinin, bir ruh çağrısının izlerini taşır. Modern dünyanın körleşmesine, sevgisizliğine, duyarsızlığına karşı bir duruştur bu sayfalar. Umudun, cesaretin ve vicdanın sesini arayanlar için bir iç yankıdır. "Çağ Yorgunuyuz" kitabı bir isyan çığlığı değil, yorgun bir çağın için deki direnen vicdanlara yazılmış sessiz bir çağrıdır. Zamanın ve insanın sınava tutulduğu bu dönemde, yüreğiyle düşünenlere bir sığınak; kendini kaybetmeyenlere bir yol haritasıdır. “Çağ Yorgunuyuz” yalnızca bir sitem değil; kendine bakan, içini duyan, insan kalmaya çalışanların sessiz direnişidir. Her cümlede bir yara izine dokunur, her satırda bir vicdan uyanır. İçimizde usulca kanayan sorulara, insan olmanın yükünü omuzlamış kalplerin ve vicdanın sesiyle yürüyen yorgun ruhların metinleridir… Ve bu kitap, işte tam orada doğuyor. Her kelime bir iç çekişin, bir durup düşünüşün izidir. Derin, yalın ve sarsıcı diliyle, bu sayfalar seni sadece düşünmeye değil, kendinle karşılaşmaya çağırıyor. Çağın karanlığında içe bakan bir ışık yakıyor.
