Enes Dündar, sıradan karakterlerin hayatlarındaki kırılma anlarını, çocukluktan kalma öfkeleri
ve insanın doğasına usul usul hükmetmeye başlayan karanlığı kendine has kalemiyle işliyor
öykülerinde. Kurgunun sınırlarını balkonlardan izlenen hayatlardan, mutfaklarda fısıldanan
sırlardan başlatıp, vampir imamlara, kitaplardan fırlayan cinlere kadar genişletirken, bir
adımını da bu topraklarda yaşayan insanların sokaklarına atıyor. Taşranın dilini, kokusunu,
masum bir çocuğun kafasında biçimlenmeye çalışan korkuları okurken gündelik olanın
içindeki tuhafı, merhametin içindeki zalimliği kara mizahın çeperlerinden süzüyor. Orwell’in
Hayvan Çiftliği romanında güçlü bir hiciv alegorisi olarak kullandığı hayvanlar gibi,
Dündar’ın köpekleri, tavukları, horozları, boğaları, yılkıları bazen sert bir toplum eleştirisi
bazen de bilinçaltından süzülen gizli kalmış niyetleri açığa çıkarıyor. Dündar, ilk kitabında
okuru leziz bir hayvan çiftliğine, pardon edebiyat şölenine davet ediyor:
“Yanan kömür sobalarını, grileşmiş atmosferin isini, evin içine geri tüten soba dumanının
kokusunu, sobanın demir sacına konan bayat ekmeğin çıtırlığını, o ekmeğin üstüne Sana yağı
sürüldükçe yumuşamasını, yarılmış kestanenin içinde oynaşan kurtçuğun kestaneyle beraber
pişmesini, masmavi önlükleri, çiçek desenli sarımsı perdeleri, bozuk kasetlerin bantlarıyla
oynanmasını, hayal meyal hatırlıyordu. Farklıydık işte.”
Bülent AYYILDIZ
