Bir harita düşünün; sınırları gözyaşıyla çizilmiş, yolları yetim izleriyle örtülmüş, her köşesi bir ağıt, her noktası bir sükût… Gazze, bir toprak parçası değil artık; bir niyaz, bir direniş, bir hatıra. Gazze… Semaya yükselen feryatların, küllerinden dirilen onurun, zulmün gölgesinde filizlenen sabrın, kurşun yağmurlarında dahi solmayan bir çiçeğin adı. Bu topraklarda bir çocuğun ağlaması, semaya yükselen ezan kadar mukaddestir. Ve işte bu kitap, o çocuğun gözyaşından harita çizen, yetim tebessümünde kevser arayan bir kalemin niyazıdır.
Bu kitap, yalnızca bir şehirden değil; ümmetin kalbinden kopup gelen, sarsıcı bir nefesin hikâyesinden söz eder. Her satırında bir duanın sessiz yankısı, her cümlesinde yetim bir çocuğun gözyaşı gizlidir. Zira burada anlatılan, sadece savaşın, yıkımın ve zulmün değil; inancın, vakarın ve insanlığın destanıdır.
Kudüs’ün Yitik Nefesi Gazze, bir kitap ismi değil; susturulmuş haykırışların, yarım kalmış duaların, toprağa düşmüş masum gözyaşlarının tercümesidir. Her harfiyle bir kalbin sancısını, bir annenin sabrını, bir çocuğun yetimliğini fısıldar. Bu eser, ümmetin sinesine sinmiş acının, tarihe nakşolmuş vakarın izini sürer.
Sayfalarda bir annenin dizinde yitirdiği yavrusu, bir çocuğun oyuncak ayıyla vedalaştığı an, bir babanın dua ederken titreyen elleri vardır. Okuyanın yalnız gözleri değil, yüreği de ıslanır bu hikâyeyle. Zira bazı yaralar sadece anlatılmaz, hissedilir. Ve işte bu satırlarda, Kudüs’ün yitip giden nefesi, Gazze’nin solgun ama inatçı umudu hâlinde bir kez daha hayat bulur.
