Babamın Çiçeği, sevmenin ne kadar sessiz, kaybetmenin ne kadar tanıdık olduğunu hatırlatan kısa bir anlatı serüveni. Samimi ve içten bir dille, çocukluğun sessiz yaralarını güçlü imgelerle okura taşıyor. Bir çocuğun babasına duyduğu derin bağdan, güçlü bir kadının içinde sessizce büyüyen duru sızıdan konuşuyor.
Bu roman, kırılganlığın bir zayıflık değil, insanı hayata bağlayan bir duygu olduğunu fısıldıyor. Okuru kendi yaralarıyla yüzleştirirken, merhametin, dayanışmanın ve sessizce ayakta kalabilmenin izini sürüyor; her satırda, düşse bile yeniden tutunmaya cesaret edenlere dokunuyor.
Yazarın dediği gibi, bu satırların her biri okuyucuya yazıldı. Bu kitap, yere düşüp kalkmaya cesaret edemeyen herkese, sessiz ve içten bir ses tonuyla sesleniyor.
Ve eğer bu roman, hayatın koşturmacasına kısa bir durak verdirip size bir an olsun huzurlu bir nefes aldırabilirse, işte o zaman amacına ulaşmıştır.
Cem Sultan
